1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü, Erzincan’da coşkulu yürüyüşler, sloganlar ve dayanışma mesajlarıyla kutlandı. Meydanlarda emek vurgusu yükselirken, kentin başka bir köşesinde bambaşka bir 1 Mayıs yaşanıyordu.
Şehrin yükselen binalarından birinde, iskelelerin gölgesinde çalışan inşaat işçileri için bugün diğer günlerden farksızdı. Ellerinde mala, yüzlerinde yorgunluk… Ama en çok da içlerinde buruk bir kabulleniş vardı. Onlar için bayram, sadece uzaktan duyulan bir kalabalık, rüzgârla gelen slogan seslerinden ibaretti.
“Bu bayram bize değil,” diyerek söze başlıyor bir işçi. Gözlerini bir an durdurup etrafa bakıyor, sonra yeniden işine koyuluyor. “Sendikalar, kamu çalışanları tatilde… Ama biz yine buradayız. Ekmeğimizin peşindeyiz.”
İnşaat demirleri bağlanıyor ,kalaslar çakılıyor , tempo düşmüyor. Çünkü onlar için durmak, kazanamamak demek. Bir başka işçi ise cümlesini kısa ama ağır kuruyor: “Bizim bayramımız yok… Bizim işimiz var.”
1 Mayıs’ın anlamı onlar için aslında çok daha derin. Ama hayatın gerçekleri, o anlamın önüne geçiyor. Alın teriyle yoğrulan her dakikada, bayram biraz daha uzaklaşıyor. Yine de şikâyet etmekten çok kabullenmek var sözlerinde: “Çalışmaya devam… Başka çaremiz yok.”
Erzincan’da meydanlar dolup taşarken, bir şantiyede sessiz bir emek hikâyesi yazıldı bugün. Alkışsız, pankartsız, slogansız… Ama en gerçek haliyle.
Çünkü bazı emekler, bayram günlerinde bile görünmez kalır.