İnsanın kalbine ve yeryüzünün vicdanına son çağrı. Ey yeryüzünün bütün çocukları! Ey adıyla, kimliğiyle, mezhebiyle, rengiyle birbirinin kalbine soğuk duvarlar örenler!
Bir an durun, nefesinizi tutun ve kendi yüreğinizin sızısını dinleyin. Çünkü bugün insanlığın en büyük yangını ormanlarda değil, birbirine sırt çeviren, birbirine yabancılaşan kalplerde yanmaktadır. Toprağın çatlayan kuraklığı, suların çekilmesi, yerin sarsılması; aslında insanın kendi yüreğindeki merhamet kuraklığının, gözyaşı selinin ve vicdan depreminin yeryüzüne vurmuş acı gölgesidir.
Merkezde ne Ermeni, ne Yahudi, ne Hristiyan, ne de sadece bir etiket gibi taşınan kuru bir Müslüman kimliği vardır. Merkezde sadece ve sadece İNSAN vardır. İnsanı merkeze koyamayan, bir yetimin başını okşarken yahut bir mazlumun elini tutarken kimliğini soran her anlayış; peygamberlerin titreyen nefesini, ilahi kitapların ruhunu ve Yaradan’ın muradını hiç anlamamış demektir.
Ötekileştirerek, kırarak, dışlayarak yürümeye çalışan her yol; çağ dışıdır, ahlak dışıdır, din dışıdır. Ne yazık ki bugün insanlık, Hz. İbrahim’in o duru, kucaklayıcı Hanif geleneğinden ve Sırat-ı Müstakim’den (dosdoğru yoldan) savrulmuştur. Oysa yeryüzünde insanın onurunu koruyan, sevgi, güven ve eşitlik kuran tek bir hakikat vardır. Bütün semavi mesajların tekamül etmiş ortak adı olan Tevhiddir. Bu Tevhidin özü ve rüknü ise Barış ve Esenlik Yoludur; Allah’ın yeryüzüne gönderdiği o tek dinin, yani barışın, sevginin ve adaletin adı olan İslam’dır. Ve Yaradan’ın yeryüzündeki gidişata son büyük müdahalesi, insanlığa uzattığı son merhamet eli ve son evrensel çağrısı ise Kur’an’dır.
BÖLÜM I: İNSANIN ÖZÜ VE SEVGİ TOPLUMUNUN TEMEL İLKELERİ
Madde 1 — İnsanın Dokunulmazlığı ve Merkeziyeti
Her insan, doğuştan gelen şerefiyle yeryüzünün en yüce, en dokunulmaz emanetidir. İnsanın kalbine giremeyen, o kalbe merhametle dokunamayan hiçbir inanç o insanı kazanamaz; kalpten dışlanan her can, insanlığın ortak vicdanından kanayarak koparılmış bir parçadır.
Madde 2 — Tevhid, Tekamül ve Hakikat
Hakikat birdir; tıpkı bir toplumun anayasalarının zamanla olgunlaşıp tekamül etmesi gibi, ilahi mesajlar da insanlığı kemale erdirmek için birbirini tamamlayarak gelmiştir. İnsanların kavga ve ayrılık çıkardığı kapılar, aslında aynı Tevhid hakikatinin farklı pencereleridir.
Madde 3 — Tabiat ve İnsan Kardeşliği
İnsan, yeryüzüne hem kendi kardeşini hem de tabiatı korumak, imar etmek ve yaşatmak için gönderilmiştir. İnsana ve doğaya merhamet etmeyen, bir çiçeği incitirken yahut bir kardeşi ağlarken yüreği sızlamayan bir elin, gökyüzüne açılıp dua etmeye hakkı yoktur.
Madde 4 — Sevgi Hukuku
Din; korku, baskı ve ayrımcılık aracı değil, sevgi ve güven ortamı kurma sanatıdır. Sevginin inşa edemeyeceği hiçbir gönül, iyileştiremeyeceği hiçbir yara yoktur. Birbirinizle çekişmeyi bırakıp birbirinizin gönlüne postu sermedikçe, birbirinizin acısıyla ağlamadıkça kurtuluş yoktur.
BÖLÜM II: TARİHİ SAPMA VE VİCDAN MUHASEBESİ
Madde 5 — İktidar ve Menfaat İhaneti
Barış ve adalet düzenini (gerçek hukuk devletini) kurmak yerine iktidarı kendi menfaatine çeviren siyaset anlayışı, insan hakkına tecavüz etmiştir. Sözün namus sayıldığı, bir bakışın ve bir tebessümün yettiği çağlardan; en basit sözlerin bile ancak soğuk senetlerle sigortalanabildiği bir güven buhranına sürüklenmemizin sebebi bu ihanettir.
Madde 6 — Söylem ve Eylem Uçurumu
Anlattığını yaşamayan, "Aleyhinize de olsa adaleti ayakta tutun" emrine rağmen gücün ve menfaatin yanında saf tutan, mazlumun feryadı ve haksızlık karşısında susarak "dilsiz şeytan" konumuna düşen sözde din temsilcileri; insanlığı tali yollara saptırmış, tali yolları ana cadde zannettirmiştir.
Madde 7 — Aklın Özgürlüğü ve Sorgulama Sorumluluğu
Yaradan, insana yüzlerce kez "Aklını kullan, düşün, yaradılış gayeni anla" diye seslenirken; aklını cemaat, aşiret ve körü körüne itaat kalıplarına teslim edenler kendi benliklerini modern putlara kurban etmişlerdir. Okuduğunuz veya dinleyerek öğrendiğiniz hiçbir bilgiyi mutlak doğru görmeyin; sorgulayın! Aklını ve vicdanını sorgulamaya kapatanlar, en kutsal kavramların arkasına gizlenmiş yanlış yollara sapmaya mahkûmdur.
Madde 8 — Yürekteki Cenaze ve Hicret
Kardeşine kin besleyip yüreğinde kardeşini öldüren bedenler, sokaklarda diri görünseler de vicdanen çoktan kefen giymişlerdir. Merhametin, dürüstlüğün ve adaletin terk edildiği böyle bir iklime hakikat bir günlüğüne bile misafir olmaz; o soğuk yüreklerden çoktan hicret etmiştir.
BÖLÜM III: SOSYAL ADALET VE YERYÜZÜ CENNETİ
Madde 9 — Dünyada Cenneti Kurma Sorumluluğu
Doğan her çocuğun barınma, beslenme, eğitim, sağlık, yuva kurma ve insanca yaşama hakkı; toplumun ve devletin namus borcudur. Dünyada adaleti ve sosyal güvenliği sağlayıp yeryüzünü yaşanır bir cennete çeviremeyenler, kendi acizliklerini ve veballerini örtmek için ahirette cennet aramaktadırlar.
Madde 10 — Servetin Putlaştırılması ve Haksız Kazanç (Riba) Karşısında Duruş
"Komşusu açken tok yatan bizden değildir" ilkesi çiğnenirken; kapitalist zenginler mallarını sigortalamak ve servetlerinin müsadere edilmesini engellemek için yoksullara ahirette cennet vaat ederek onları uyuşturmuşlardır. Emekleri dışında haksız kazançlar elde ederek kurulan bu düzenin inançla ve ahlakla hiçbir bağı kalmamıştır. Unutulmasın ki; hak etmediğin hiçbir makam ve para senin değildir. Hak etmediğin her kazanç, alın terini sömüren bir tür ribadır (faizdir). Yoksulun ahı ve gözünden düşen tek bir damla yaş üzerine kurulan hiçbir saray ayakta kalamaz.
Madde 11 — Aracın Meşruiyeti
Batıl yollarla, hileyle, yalanla ve zorbalıkla hak dava savunulmaz. Kirli yöntemlerle hakikati koruduğunu sananlar, aslında savundukları değerlerin kalbine hançer saplamaktadırlar.
SON ÇAĞRI: YENİDEN İMAR VE UYANIŞ
Ey insanlık! Artık birbirimizin kanayan yarasına tuz basmayı bırakalım. Kiliselerin, havraların, camilerin ve meydanların duvarlarına asılacak tek bir hakikat vardır: İnsan, insanın yurdudur.
Gelin, yüreğimizdeki kuraklığı pişmanlık ve merhamet gözyaşlarımızla ıslatalım. Zenginliğin ölçüsünü soğuk kasalarda birikenlerde değil, doyurulan açlarda, güldürülen yetimlerde ve sarılan yaralarda arayalım. Kimliklerimizi birer kılıç gibi birbirimize çekmek yerine, insanlığımızı ortak bir sofra gibi yeryüzüne serelim.
Çünkü gün gelecek, hepimiz aynı toprağın altına hiçbir unvanımız, hiçbir makamımız, hiçbir servetimiz olmadan gireceğiz. Henüz nefes alıyorken, insanın dizlerinin bağı çözülmeden, ayakları üzerinde yürürken gelin bu dünyayı sevgiyle ve adaletle yeniden güzelleştirelim!
Tarihin vicdanına ve insanlığın ortak yüreğine mühürlenmiştir.